Onder de noemer ‘de Olievlek’ gaan Ronnie P. en Manus zich in korte columns buigen over het fenomeen verzamelen:
Ronnie P. kocht op zijn 14e  bij de V&D in Leeuwarden  voor het eerst zelf  een viertal elpees die de basis vormen van zijn platen collectie. In de Olievlek gaat hij deze 4 platen één voor één bij langs. Dit keer gaat het over:

Normaal:  Oerend Hard

Geboren en getogen in Dedemsvaart (Overijssel) waren de hits ‘Oerend Hard’ en ‘Alie’ mij natuurlijk niet ontgaan. Zelf opgevoed in de Nederlandse taal werd er om mij heen veel dialect gesproken. Ik kan het dan ook goed verstaan en kon/kan quasi ‘plat’ metproat’n. Metzing’n met de ‘boer’nrock’nroll van Normaal ging dan ook vanzelf.

Toen ik de plaat in Leeuwarden in de bak zag staan was de keuze snel gemaakt: deze elpee moest ook mee! Het is een plaat vol Chuck Berry-achtige rock ’n roll, maar dan met herkenbare en directe teksten in het Achterhoeks.

Mijn favoriete lied op de plaat is altijd  ‘Ik zag niks want…(ik mos piss’n)’ gebleven, een soort hoempapa nummer over een bruiloft waar van alles gebeurt, maar waar de ik-figuur niets van meekrijgt omdat hij telkens net op het toilet zit.

Dit lied past tegelijkertijd ook het beste in de traditie van het label waar de plaat op werd uitgebracht: het Telstar label van Johnny Hoes. Een platenlabel uit Weert dat vooral bekend was vanwege de platen van bijvoorbeeld de Zangeres Zonder Naam, De Kermisklanten, de Electronica’s  en Henk Wijngaard.

In mijn kinderjaren (de jaren ’70)  waren er overal bij ons in de buurt, de zogenaamde ‘piratenzenders’ actief. Zij draaiden veel van dit soort nummers, afgewisseld met, door een overdaad aan galm, onverstaanbaar ingesproken intro’s en verzoekjes. De smartlap in al haar soorten en maten is misschien hierdoor één van mijn guilty pleasures gebleven.

Die geheime liefde gaat verder dan alleen de grap van een dramatisch tekstverhaal op een eenvoudig deuntje.  Als kind was ik weg van de hit ‘het soldaatje/de 4 raadsels’ van de Zangeres zonder Naam. De voortdurende herhaling van de laatste zinnen, in combinatie met een ogenschijnlijk onoplosbaar cryptisch raadsel, dat zonder oplossing tot dood van het soldaatje in kwestie zou leiden, maakten het beluisteren tot een soort spannend hoorspel.

Van deze Mary Servaes heb ik inmiddels een aardige collectie bij elkaar gesprokkeld en tussen mijn singletjes tref je ook veel Telstar spul aan. In de jaren ’80 kreeg het Telstar label een boost toen zij de platen van Doe Maar uitbrachten. Platen die ik overigens met terugwerkende kracht ook heb aangeschaft en ben gaan waarderen.

Van Normaal bezit ik, op een paar singletjes na (de boer is troef) verder geen enkel plaatwerk(!) en op de een of andere manier heb ik de band ook nooit live gezien terwijl zij toch jaar in jaar uit overal in de buurt (Boeldag Slagharen!) optraden.

Toch denk ik dat ik met gemak een heel groot deel van het oudere repertoire ( Vrouw Haverkamp, daldeejen, deurdonderen, hiekikkowokan) nog mee kan brullen.  Dat good old Mary in haar nadagen  samen met Normaal een rockversie van haar hit Mexico heeft gemaakt maakt het Telstarplaatje rond.